NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
WITAMY
Niech przychodzą.
Uwielbiałem ją.
Więc już dłużej...
Zrobiłaś to pierwsza.
...nie chciałem być miłym gościem.
KAMELIA
Powietrze stanęło w miejscu,
a z nieba posypały się płatki śniegu.
Nic nie miało sensu.
Na środkowym zachodzie kraju
spadł pierwszy śnieg, dwa tygodnie wcześniej niż rok temu.
Zimne powietrze znad północnego zachodu
przyniesie nadzwyczaj niską temperaturę.
Żeby przyrządzić pierożki, wystarczy para.
Nie trzeba ich gotować, żeby móc je zjeść.
Zapomnij o ogniu.
Może trochę zwolnimy i zadowolimy się zwykłym ciepłem?
Pierożki gotują się szybciej, niż ci się wydaje.
A temperatura między nami zaczęła gwałtownie rosnąć.
Brawura i ryzyko
są lepsze od czekania na rozwój sytuacji.
Może właśnie tak się wygrywa.
MILI LUDZIE NIE MAJĄ SZCZĘŚCIA
Idź. Uważaj na schodach.
Czekaj, Dongbaek.
Wiesz...
lubię cię.
Wiem. Wszyscy w Ongsan wiedzą.
No tak.
Mówią, że nie powinno się tak szastać tym wyznaniem.
Ale nie powinno się też używać go tylko w wyjątkowych sytuacjach.
To nie świąteczna wołowina.
Co chcesz powiedzieć?
Bo widzisz...
Etap lubienia już mam za sobą.
Ja prawie...
- Prawie... To znaczy... - Rety.
Proszę, nie. Nie musisz tego mówić.
Nie, mogę to zrobić. Ja...
Prawie...
Ja naprawdę...
No wiesz. Prawie...
Chcę powiedzieć, że...
- Kurczak dla was? - Kurczak...
- Nie. - Było zamówienie pod ten adres.
In-gu, ten kurczak... Słyszałeś, nie zamawiała go.
Tutaj!
Boże.
Długo pani tam stała?
Czemu się tak jąkasz?
Kiedy...
Czemu zamykasz? Idę do domu.
- Trudna jestem, co? - Skądże.
Ale znowu zaczynasz. Tracisz pewność siebie.
Nie.
Już nikt mnie nie złamie.
Będę żyła po swojemu.
Pokażę im.
Teraz będę ryzykowała i żyła na własnych zasadach.
Można zmienić swoje życie.
To postawa decyduje o tym, jak ono wygląda.
Zachowując się jak popychadło,
pozwalasz innym na takie traktowanie.
A śmiejąc się co dnia, przyciągasz powody do radości.
Dużo gada, jak popije.
Wiosną będę jak nasiona kwiatów tańczące na wietrze.
Latem jak Pil-gu pierwszego dnia wakacji.
Jesienią będę melancholijna jak bogacz,
który nie ma nic do roboty.
A zimą jak pies tarzający się w śniegu.
Czy wtedy życie nie byłoby spokojnie i piękne?
Cicho. Nie słyszę.
Będzie za słone.
Spróbuję przeżyć tak resztę życia.
Pokażę im wszystkim.
Będę żyła
na własnych zasadach.
Dzień dobry.
Dziś spadł pierwszy śnieg.
- Tak. - Tak.
Zebranie lokatorów jest pod koniec miesiąca, tak?
- Tak. - Tak.
Będę. Obiecuję.
- Tak. - Tak.
Musiała...
wstrzyknąć sobie botoks czy coś.
Zawsze była taka ładna?
Nigdy się tak nie uśmiechała.
KAWIARNIA
Od teraz robię, co chcę.
Skąd mam wiedzieć, co to za karma?
Założyłam, że ktoś ją tam zostawia.
Nigdy nikogo nie widziałaś?
Co to?
Co do...
KAWIARNIA
Chcę wprowadzić opcję dostawy do domu.
To Mi-sun?
Jest bardzo miła.
Zamyka kawiarnię i dała mi go praktycznie za darmo.
„Praktycznie”? Czyli jej za to zapłaciłaś?
Spuściła mi z 500 000 wonów do 300 000.
Kupiła go rok temu za 150 000. Używany.
Co? 150 000?
Kupiłaś używany motocykl za dwukrotność jego wartości.
To...
Boże, a po co ci ten kask?
Mi-sun powiedziała, że jej siostra Mi-jeong
złamała szczękę na motorze.
Umiesz chociaż na nim jeździć?
Mi-sun mówi, że jak umiem jeździć na rowerze, to dam radę.
Znasz jej numer ewidencyjny?
Oszukała cię.
Boże.
O nie.
Zepsuło się? Jak to naprawić?
Choć ogień dopiero się tlił, Dongbaek robiła wszystko, by go rozpalić.
A mój ogień
buchał płomieniami.
Mam numer właściciela budynku.
Jak go tak szybko zdobyłeś?
Heung-sik tam sprzątał.
A na dole był sklep In-gu.
Wie pan, kim jest In-gu? Moim najlepszym kumplem.
I kuzynem Cheol-gu.
Twoje znajomości
są bardziej przydatne niż policyjna baza.
Proszę dać spokój. Tak?
Nie wierzę.
Właściciel powiedział, że nie ma innego wejścia?
Tak.
Wygląda na to, że nikt z niego nie korzysta.
Ale wygląda, jakby ktoś go zamknął.
SALON PIĘKNOŚCI OK
POSTERUNEK POLICJI W ONGSAN
Mama mówiła, że Pil-gu jako jedyny w klasie ma 2O1M.
Co? „2O1M”?
Tak. O to ojciec, a M to matka.
Ma dwóch ojców i jedną matkę.
Skoro mama Shin Chung-jaego znów wyszła za mąż, on też jest 2O1M?
Można tak powiedzieć.
A on może niedługo z Kanga stać się Hwangiem.
Hej, wieprzowino.
Co?
Hej!
Pożar podczas wyburzania najczęściej powoduje zwarcie.
Przecież to widziałeś.
Nie gadaj bzdur, jak nie wiesz, co mówisz.
O co chodzi?
Co pan widział?
Naopowiadał bzdur o pożarze, który wybuchł w zeszłym tygodniu,
i teraz jest afera z ubezpieczeniem i śledztwo.
Każą nam spisać raport. Nie chce mi się nawet gadać.
W zeszłym tygodniu był pożar?
- Tak. - Gdzie?
Tam, gdzie budują przejście podziemne.
Ale to nic takiego.
Znaleziono zapalniczkę i kubek makaronu.
Wygląda na to, że ogień zaprószył bezdomny.
- Zapalniczkę? - Tak.
Płomienie się unosiły. I tutaj, i tam.
- Unosiły? - Tak.
Jeśli ogień się unosi mimo użycia wody,
użyto substancji łatwopalnej.
Powinniśmy sprawdzić, czy to nie podpalenie...
Hej.
Nie widziałeś dość pożarów, żeby mieć taką wiedzę.
Nie pozwalaj sobie, gówniarzu!
Ty mały...
POLICJA
Proszę spojrzeć.
Co tu się dzieje? Mam złe przeczucia.
Kto napełnia miskę kocią karmą?
Widział pan, jak ktoś ją napełnia?
Czemu interesujesz się teraz kocią karmą?
Też chcesz dokarmiać koty?
To po prostu dziwne.
Podczas mojego krótkiego pobytu w Seulu
widziałem więcej kotów niż tu.
Z jakiegoś powodu rzadko widuje się tu koty,
ale ktoś ciągle napełnia tę miskę.
Czy to nie dziwne?
Gotowe?
Żony zawodników przygotowują kimchi dla potrzebujących.
O jakim K. piszą gazety?
- To podobno ktoś z naszej drużyny. - Kto?
Kto wie? Ale to żenada.
Kochanka? Mamy 2019 rok.
Obrzydliwe.
I to nawet nie w LA.
Mieszka w jakiejś wsi.
W prowincji Chungcheong, tak?
- Tak, w Ongsan. Słynie z marynowanych... - Kurwa.
SZKOŁA W ONGSAN NA II MIEJSCU
Boże, ile tu rodziców.
Boże.
Co ci się stało w twarz? Powiedz, co się stało.
- Proszę mnie puścić. - Ktoś go uderzył?
Znęcają się nad nim?
Mamo, nazwałaś go 2O1M.
Nie mówiłaś, że mam nie powtarzać.
Czemu pobiłeś się z kolegą?
A jeśli jego rodzice wniosą oskarżenie?
On zaczął. Nazwał Pil-gu 2O1M.
Co?
I co z tego?
Tak uraziło cię to przezwisko?
To tylko ksywa.
Na pewno nie oznacza nic złego.
Jak pocieszyć ośmiolatka?
Na mnie mówią Dziesięciomilionowy Jong-ryeol.
Wyśmiało cię kiedyś dziesięć milionów ludzi?
Nie miałeś powodu, by rozkwasić mu nos.
Po kim masz taki charakterek?
Nie chciałem tego powiedzieć.
Hamuj się albo będzie ci ciężko w wojsku.
Dwóch ojców, jedna matka.
To oznacza 2O1M.
Zaczął mnie tak nazywać.
I powiedział, że będę
Hwang Pil-gu zamiast Kang Pil-gu.
Nie mogę nawet mu przywalić?
Należało mu się.
Musiałem mu przyłożyć!
Hej.
Ty!
Chodź tu. No chodź tutaj!
Musicie dogadywać się z kolegami
i pilnie się uczyć, by tak jadać.
Co jeszcze? Święty Mikołaj też was wynagrodzi.
Mam rację?
Słuchacie mnie?
Gdzie szaszłyki z kurczaka?
Pil-gu, nie nazywaj Dae-seonga wieprzowiną.
Ty też, Dae-seong.
Powiedz mamie, że nie wolno mówić takich rzeczy...
- Widzę żeberka! Szybko! - ...przy tobie...
Też chcesz żeberka?
Nie.
Spróbuj tego. Dobre.
Zraniłeś się w dziąsło? Pokaż.
- Proszę mnie puścić. - Nie ruszaj się, łobuzie.
Musisz iść do dentysty.
W życiu.
Im szybciej, tym lepiej.
Mówię, że nie.
Aparat w późniejszym wieku źle wygląda.
Nie można jeść suszonego śledzia i pić alkoholu.
Jadłeś suszonego śledzia?
Uzależnisz się, jak spróbujesz.
Teraz jest na niego sezon.
Czemu płaczesz?
Nigdy nie zjem suszonego śledzia!
I nienawidzę żeberek.
Nigdy nie założę aparatu.
Pana też nie lubię.
Nienawidzę wszystkiego. Czego pan ode mnie chce?
Czego?
Ten dzieciak...
Po co mnie pan tu zabrał? Dlaczego mnie pan broni?
Dlaczego?
On wie.
KANG PIL-GU
Dlaczego...
PIEROŻKI, KOCIOŁEK PIEROŻKÓW
NOWE MENU KOCIOŁEK PIEROŻKÓW, ZUPA Z PIEROŻKAMI
Zakochałaś się w nim.
Z wieprzowiny przerzucasz się
na pierożki, bo Yong-sik je lubi.
Nie, ja też je lubię.
Mówiłam, że musisz grać niedostępną.
Faceci szaleją za kobietami, które ich nie lubią.
Nie działasz strategicznie.
A muszę? Życie jest dość skomplikowane.
Nie chcę mi się robić takich rzeczy.
Czemu, skoro taka jesteś fajna?
A po co? Jestem samotna.
Jestem samotna.
Nie mam rodziny ani przyjaciół. Całe życie byłam wyrzutkiem.
Dość długo byłam sama. Po co grać niedostępną?
To byłoby kłamstwo.
Czasem jesteś zbyt szczera.
Wiesz,
z Yong-sikiem mogę taka być.
To miły facet. Dobrze się przy nim czuję.
Ale nie powinnaś mu aż tak ufać.
Tak szybko zakochał się w tobie,
że może i zakochać się w innej.
Kto wie? Może już całkiem niedługo.
Gdyby Yong-sik spotkał mnie pierwszą,
byłby już w śpiączce.
Jasne.
Pożyczyć od niego pieniądze?
Myślę, że wyciągnęłabym od niego ze 100 000 wonów.
Co?
Nie chciałem ci mówić, bo wiedziałem, że tak zareagujesz.
Nim Joker zaczął mordować,
doszło do czterech pożarów.
Małych, więc nic wielkiego się nie stało.
Ale w dniu, w którym w łaźni wybuchł duży pożar,
zamordował pierwszą ofiarę.
Powinien był pan powiedzieć mi wcześniej.
Boże!
O rety.
AKADEMIA HANBIT BIURO TRANSPORTU W ONGSAN
Jeśli znak był uszkodzony, powinni byli go zdjąć.
Prawie dostaliśmy.
A gdyby ktoś jeszcze tędy przechodził?
Boże.
Nie, właściwie to...
Może w tym tempie uda nam się złapać Jokera.
Co?
Proszę zobaczyć.
Kiedyś tu była.
Co?
Akademia?
Nie czytałeś o tym w raporcie?
Nie akademia.
Proszę spojrzeć tam.
To znaczy, że była tu kamera.
Kamera w barze Dongbaek
zostawiła dokładnie taki sam ślad.
I tak Suk-hui zdobyła to stanowisko jako najmłodsza osoba w historii
w wieku 24 lat.
Pewnie miała doświadczenie w tej branży.
Rzecz w tym, że pije tylko wódkę.
Zaczęła ją pić w wieku 24 lat
i jej wątroba nie wytrzymała. Dostała raka.
Wyobraź sobie, jak mi smutno, przyjaźnimy się od dekady.
Wolni strzelcy nie zarabiają, gdy są przykuci do łóżka.
Co mogę zrobić? Muszę jej pomóc.
Lojalna z ciebie przyjaciółka.
To miło, że organizujesz zbiórkę dla przyjaciółki z liceum.
Ona nie chodziła do liceum.
Co?
Po co jej w ogóle słuchasz?
Nie wierzę, że przytakujesz, gdy prosi cię
o 100 000 wonów dla przyjaciółki z rakiem.
Suk-hui jest teraz bogata.
Wiesz, gdzie jest Nonhyeon-dong? Ma tam klub karaoke.
Bar, a nie klub.
Yong-sik.
Już kiedyś ktoś cię oskubał, co?
Z pewnością.
Nie wiem, z czego jego matka jest taka dumna.
Jest pan moim ojcem.
Wiem, że tak.
Dlatego mi pan to kupił.
I co...
To znaczy,
jak się z tym czujesz?
Mam być szczery czy uprzejmy?
Nie należysz do uprzejmych,
więc mów szczerze.
Nie znałem pana,
więc nie tęskniłem.
I wcale się nie cieszę, że pana poznałem.
W zeszłym tygodniu, gdy nie wiedziałem,
byłem szczęśliwszy.
Dlaczego?
Nie lubisz mnie?
To po prostu
dziwne uczucie.
Co w nim dziwnego?
Jest pan
jak Superman.
Co?
Ojciec Chung-jaego zbankrutował.
Jego rodzice rozwiedli się przez długi.
Pana średnia uderzeń to 0,280,
ma pan apartament i kocha swoją córkę.
To dziwne i tyle.
Pil-gu,
gdybym o tobie wiedział,
zrobiłbym, co należy...
Nie.
Mówię o mamie.
Czemu zostawił ją pan samą?
To było podłe.
Tato.
Nienawidziłem słowa „tata”.
Siedmiolatki zwykle nie oglądają wiadomości.
Kreskówki są dla dzieci.
Samemu nic nie zrobisz...
Nie brakowało mi ojca.
Nie chciałem, by mama płakała.
Tak się cieszę, gdy go widzę
I krzyczę „Tato!”
Ale dziś
Tata jest smutny
Co się stało?
Martwisz się?
Czy stało się coś
Czemu nie mogłeś zapobiec?
Rozchmurz się, tato
- Nie mogłem oglądać bajek... - Jesteśmy przy tobie
...ani śpiewać piosenki.
Rozchmurz się, tato
- Mama płakała przez pana setki razy. - Jesteśmy przy tobie
Rozchmurz się, tato!
Dlatego mówię,
że nie lubię mojego taty.
Nie chcę nowego smartfona...
ani uczty w bufecie.
Nie chcę Supermana...
za ojca.
Co za synowa! Prawniczka
i jeszcze grilluje węgorze dla teściowej i jej znajomych.
Gyu-tae nie jest zbyt bystry, ale do kobiet ma szczęście.
Jak absolwent technikum zdobył żonę adwokata?
To ona się za nim uganiała.
Dość o szczęśliwym małżeństwie twojego syna.
Muszę płacić synowej alimenty?
Zaraz, najpierw ja.
Zgodnie z umową najmu powinnam dostać pieniądze.
Proszę umówić się na spotkanie w kancelarii.
Ciąży na mnie odpowiedzialność,
nie mogę udzielać porad, nie znając szczegółów sprawy.
Jechałam do domu...
gdy mama poprosiła o podwózkę.
Nie wiedziałam, że będę grillować węgorze
i udzielać darmowych porad prawnych.
Myślę, że już dość niespodzianek na dziś.
- Ale... - Jak skończysz, spotkamy się na zewnątrz.
Ale...
Kang Pil-gu.
KAMELIA
Proszę to zostawić.
Nawet nie umiesz dobrze zapiąć paska.
Po co tyle myślisz?
Za rok będę prawie nastolatkiem.
Niedługo pokonam nawet licealistę.
Wtedy będziesz mógł zgrywać twardziela.
A teraz masz osiem lat.
Najedz się w bufecie,
weź nowy telefon i nie doprowadzaj
dorosłego faceta do płaczu swoją dojrzałością.
Jesteś dzieckiem, możesz płakać w restauracji.
Ale płakanie w moim wieku to obciach.
Więc nie doprowadzaj mnie do szału
i bądź zwykłym ośmiolatkiem.
Masz prawo płakać i mnie nienawidzić.
I czasem zapominać o różnych rzeczach.
Yong-sik.
Cześć, Dongbaek.
Dokąd idziesz?
Zrobiłam zakupy na pierożki.
No tak, pierożki.
Chciałam dodać je do menu.
Wpadnij spróbować.
Czekaj.
Dongbaek,
może wpadnę spróbować ich jutro?
Dlaczego?
Bo widzisz,
to zły moment.
Czemu? Kang Jong-ryeol tam jest?
Będziesz unikał go za każdym razem?
To nie tak.
Jest jeszcze Pil-gu.
Jesteś taki troskliwy.
Traktujesz go lepiej niż ja jako ojca Pil-gu.
Nie w tym rzecz.
Widzę w Pil-gu siebie.
Gdy byłem mały, zazdrościłem innym ojców,
nawet jeśli byli pijakami i naciągaczami.
Nie podoba mi się, że Kang Jong-ryeol ciągle tu przyjeżdża,
ale Pil-gu może myśleć inaczej.
Widzisz?
Trudno chodzić z samotną matką.
Płakał pan wcześniej, prawda?
Czemu?
Zrozumiesz, jak zobaczysz
własne dziecko.
Pil-gu.
Nie dorastaj tak szybko.
Nie musisz.
Postępuję właściwie. To jego ojciec.
Prawda? Nic z tym nie zrobię.
Rany, odejdź.
Boże.
Ciągle bolą cię plecy.
Po co to dźwigasz?
Nie jesteś już młoda.
Nie prosiłam cię o pomoc.
Niech szlag trafi ten jego charakterek.
Przestaniesz spotykać się z Pil-gu?
On jest nieśmiały.
Nie lubi, jak obcy się spoufalają.
Nie znasz własnego syna.
Znam go lepiej niż ty.
Nie gadaj bzdur i weź swoje pieniądze.
- On wie. - O czym?
On wie.
Wie, że jestem jego ojcem.
Trzeba było zadzwonić, wymieniłbym ci żarówki.
Czemu nie jesz u Dongbaek?
Co tu robisz?
Przecież chciałem przychodzić.
To ty mi zabroniłaś.
Nigdy mnie nie słuchałeś, a teraz nagle zacząłeś?
Moje jedzenie nie jest dla ciebie dość dobre?
Matka ma dbać o to, by jej dziecko jadło,
a ty nie chcesz
jeść mojego jedzenia? Jak ty mnie wkurzasz.
- To gdzie mój obiad? - Nic dla ciebie nie zostało.
Mamo, nie noś tego gołymi rękami.
Nie urodziłaś się w rękawicach.
DALEJ, KOREO
Mamo,
nie kazałem ci tego wyrzucić?
Po co trzymasz koszulkę z mistrzostw świata 2002?
Była moja.
To dobra koszulka.
Mam całą szafę twoich starych ubrań.
Pewnie nosisz też buty, które kazałem ci wyrzucić?
Oczywiście.
Czemu nosisz moje buty
ze szkoły?
Błagałeś mnie o drogie buty sportowe
i je tu zostawiłeś.
Są na ciebie za duże.
Paznokieć mi schodzi, więc w dużych mi wygodnie.
Czemu schodzi ci paznokieć?
Czemu nic z tym nie robisz?
Czemu się wydzierasz podczas jedzenia?
Jedz!
Kimchi z rzodkwi już dojrzało, ale nawet nie przyszedłeś spróbować.
Co mam robić,
skoro nie jesz tego, co ci przygotowuję?
Mamo.
Czemu nosisz moje stare ubrania,
zamiast kupić sobie nowe?
Oszczędzanie dla dziecka
jest jak wbicie mu noża w serce.
Wiesz, co będzie, jak dalej będziesz nosić tę koszulkę?
Cóż,
gdy po twojej śmierci
podczas mistrzostw zobaczę tę czerwoną koszulkę,
będzie pękało mi serce.
Więc proszę,
przestań je łamać
i wydaj trochę na siebie. Dobrze?
Ciągle lądujesz na twarzy?
Skąd te kolejne obrażenia?
Widziałem się dziś z tatą.
Dziesięciomilionowym Kang Jong-ryeolem.
Mówiłaś, że nic nie ma za darmo.
Dał mi słuchotki i nowy telefon.
To chyba dość oczywiste.
Pil-gu, wiesz...
Nie wiem, jak to ująć. Czekaj.
Nie musisz nic mówić.
Informuję cię tylko, że o wszystkim wiem.
Dlaczego?
Wiesz,
gdy skłamałem, że dostałem ponad 50 punktów z testu z matmy,
śniło mi się po nocach, że znajdujesz ten test i widzisz,
że dostałem 47.
Bolał mnie brzuch i nie mogłem spać.
Uznałem, że pewnie teraz czujesz to samo.
Więc mówię ci, że cię przyłapałem.
Wszystko gra?
Przestań o to pytać.
Już i tak mi głowa puchnie.
Życie nadal jest niesprawiedliwe, choć tak się staram.
Gdy idzie o nasze dzieci, zawsze jesteśmy winni.
Heleno, weź to na ścierki.
Czemu? Lubi pani tę koszulkę.
Kazał mi ją wyrzucić, więc tak zrobię.
Od 30 lat wbija mi nóż w serce,
a nie może znieść, gdy ja robię to raz,
więc co mam zrobić?
Łamię serce mojemu dziecku,
a nic nie boli bardziej.
- Matczyna miłość jest wielka... - Jasne.
...ale nie zawsze właściwie okazywana.
Boże.
Praktycznie usługuję mojej synowej.
Jedz, mamo.
Prośba o poradę prawną to nie powód do nerwów.
- Nie lubię tego. Ty to zjedz. - Mamo.
Podoba ci się, że jestem prawniczką?
- Co? - Zawsze się mną chwalisz
przed znajomymi,
ale boli cię, że on ma niższe kwalifikacje.
Jaką chciałabyś mieć synową?
Boże. Znowu zaczynasz.
Denerwuje mnie,
gdy zgrywasz mądralę.
Żaden mężczyzna tego nie lubi.
Nic dziwnego, że nie macie dzieci.
Mamo, idź już do domu.
Ciągle wpędzasz go w kompleksy, co?
Nic dziwnego, że nie ma energii...
Brak energii tego gnojka nie ma ze mną nic wspólnego.
Co? Gnojka?
Jak śmiesz odnosić się tak do męża?
Mój mąż był na tyle bezczelny i bezwstydny,
by znaleźć kochankę.
Gdyby była to uległa kobieta sukcesu,
mogłabyś mnie na nią wymienić.
Co...
Znowu gadasz bzdury.
- To barmanka. - To prawda?
Niepotrzebnie ją prowokowałaś.
Jesteś taki sam jak ojciec!
Ze względu na mój zawód myślałam o tym długo i intensywnie.
Zwyczajna procedura rozwodowa nie ukoi mojego gniewu.
Ongsan.
Baseballista Kang Jong-ryeol jeździ tam trzy razy w tygodniu.
To ja jestem źródłem tej plotki.
- Ja ją rozpuściłam. - Naprawdę?
Upiłam się i powiedziałam o tym dziennikarzowi.
Jeśli Kang Jong-ryeol cię pozwie,
mogą cię za to aresztować.
Nie wymyśliłam tego. Też ją od kogoś usłyszałam.
Prawdziwym źródłem była moja znajoma z Ongsan.
W Garibong była moją najlepszą kumpelą.
Pojechała tam odetchnąć.
Ukradła kasę i zwiała, co?
Nie, robi sobie przerwę.
Nak-ho.
Nie wiedziałam, że też się tu strzyżesz.
Twoja kumpela z Garibong
jest teraz w Ongsan?
Przecież nie pomożesz mi zdobyć tych pieniędzy.
Rozłączam się.
POŁĄCZENIE MIĘDZYNARODOWE
Czemu zostawiła pieniądze?
Przez takich ludzi istnieją zdrajcy.
Wydaje się straszną idiotką.
#PANI KANG JONG-RYEOL
KOPENHASKADZIEWCZYNA CHCE WYSŁAĆ CI WIADOMOŚĆ
„Szkoła podstawowa w Ongsan”.
Szkoła podstawowa w Ongsan?
Co to?
Co za Ongsan?
CEL PODRÓŻY SZKOŁA PODSTAWOWA W ONGSAN
Hej.
Moja mama cię zaprasza na obiad.
Przyrządza wieprzowinę.
Czemu? Bo nazwała mnie 2O1M?
Chyba tak.
Powiedz, że przyjdę jutro po treningu, ok. 16.30.
Dobra.
Możesz iść, Jun-gi.
Ma romans z nauczycielką czy co?
Boże.
Wystraszyłam się.
Czego chcesz?
- Czemu się dobijasz? - Pomyliłem się.
Przepraszam.
Hej.
Znasz mnie?
Nie.
Czemu chciałeś wejść do mojego auta?
Pomyliłem pani samochód z innym.
Jesteś pewien,
że nigdy się nie spotkaliśmy?
Pil-gu!
To ona. Młoda żona Supermana.
To ona.
Słoneczko Kang Jong-ryeola.
Co to za ukryty folder?
LATO 2017
Czemu sprawdzasz mój profil?
Kazałaś mi iść po wodę, żeby przejrzeć mi telefon?
Jesteś zły, że weszłam na twój profil?
To stary profil.
Już tam nie wchodzę. Zapomniałem o nim.
Nie kłam.
Byłeś zalogowany.
Oglądałeś jej zdjęcia?
Co jest w folderze „Słoneczko”?
Daj mi to.
- Boże. - Dawaj.
To twoje słoneczko?
Nawet poznałam jej imię. Dongbaek.
To tej cholernej Dongbaek Jong-ryeol szukał,
zawsze gdy się upił.
I...
Muszę go chronić.
Nie możesz tak tu wpadać, kiedy ci się podoba.
Chyba chciał się pochwalić nowym samochodem.
Pil-gu, ja się tym zajmę.
Mam iść z tobą?
Teraz jestem silna.
Pamiętaj, co ci mówiłem. Jak ktoś cię denerwuje...
Wiem. Przywalić mu w nos.
KAMELIA
Co w ciebie wstąpiło? Nigdy nie witasz się pierwsza.
- Była tu twoja żona, Jessica. - Co?
Przyjechała pod szkołę Pil-gu.
Sam nie wiem, co ja wyprawiam.
Hej.
Możesz po drodze do Seulu zamówić mi kierowcę?
Po co?
Chcesz się ze mną napić?
Tak, napijmy się. Ale nie w moim barze.
Też nie chcę tam pić. Pracuje tam psychopatka.
Babciu, chcę zjeść makaron z fasoli!
Na co się gapisz?
Chciałam zjeść słuchotek.
- Nie jedz. - Co?
Bądź żartem, to zginiesz.
Dobra, nie będę.
Przecież ci mówiłam.
Zrobię wszystko dla Dongbaek.
A tak w ogóle,
czemu symulujesz demencję?
Mama pojechała z panem Kang Jong-ryeolem.
Naprawdę?
Idiota.
Co to za reakcja?
To może wprawić cię w zakłopotanie.
I tak czuję się koszmarnie.
Po naszym rozstaniu i urodzeniu Pil-gu
żyłam jak żywy trup.
Mogę wydawać ci się żałosna.
Ale bardzo się staram prowadzić normalne życie.
Więc nie rób ze mnie takiej.
Mogę być samotną matką, ale nie kochanką.
A kto cię o to prosi?
Poczekaj, aż...
Nie. Nie będę już na ciebie czekać.
Będziesz na nią czekał?
Cóż...
Chyba tak.
Jesteś bardzo szarmancki.
Słucham?
Jesteś bardzo szarmancki,
miły
i wcale nie porywczy.
Chyba tak.
Dlatego, że jest ojcem?
Jesteś dla niego miły, bo jest ojcem Pil-gu?
Wiedziała pani?
Czemu nie dasz im się zejść?
Po co komplikujesz sytuację?
Wie pani, ja...
ufam Dongbaek.
Wiem, że dokona właściwego wyboru, więc...
Jak chcesz się przyglądać, odpuść.
Jesteś zbyt hojny i dobry
bez powodu.
To nie jest sexy.
Możesz na nią czekać.
Ale ona nie wróci,
jeśli będziesz tylko czekał.
Facet, który chroni kobietę, nie wygra z tym, który ją odbija.
Żyj sobie dalej swoim życiem.
To wszystko. Masz do tego prawo.
Cóż...
Od zawsze chciałem cię o coś zapytać,
ale nie miałem odwagi.
Czemu akurat Ongsan?
Czekałaś...
na mnie, prawda?
Ongsan. Tam chcę mieszkać, gdy przejdę na emeryturę.
Wychowajmy tam nasze przyszłe dziecko.
Stamtąd pochodzisz?
Nie, ale chciałbym.
Czemu?
Mieszkałem tam krótko w dzieciństwie.
To wyjątkowe miejsce.
To jeden wielki klan.
Cała okolica jest bardzo dziwna.
Na obiad możesz pójść do każdego.
Po prostu dadzą ci łyżkę, nie zadając żadnych pytań.
To tam zupełnie naturalne.
Całe miasteczko
- jest jak rodzina. - Rodzina?
Aniołami nie są,
ale sprawiają, że robi się ciepło na sercu.
Przyjechałam tu, bo spodobało mi się to, co mówiłeś. I dlatego tu osiadłam.
Masz z tym jakiś problem?
To było na długo przed twoim ślubem.
Niecałe dwa lata po naszym rozstaniu.
Może czekałam. I co z tego?
Naprawdę na mnie czekałaś?
Byłam na tyle głupia, że jeszcze miałam nadzieję.
Czytałam w Internecie, jak ci się wiedzie.
Gdy zerwałeś z jakąś piosenkarką,
szukałam cię w tej alejce niezliczoną ilość razy.
Gdy Pil-gu dostał zapalenia płuc
i szalałam z niepokoju, siedząc z nim w szpitalu,
chciałam poprosić cię o pomoc.
Chciałam
powiedzieć ci, jak się boję.
Ale tego nie zrobiłam.
Więc nie masz prawa mieszać się do mojego życia.
A ja świetnie się bawiłem?
Tęskniłem za tobą jak szalony.
Nie mogłem przestać o tobie myśleć,
ale jakoś przetrwałem.
Myślałem, że tak po prostu musi być.
Nie możesz mi odpuścić?
Miałem 27 lat.
Nie pozwoliłbym ci tak odejść,
gdybym miał 37.
Miło mi to słyszeć, ale jest trochę za późno.
Kiedyś bardzo chciałam to usłyszeć.
Dlatego powinniśmy zacząć od nowa.
Mamy po 34 lata.
Nie jestem 20-letnią Dongbaek, za którą tęskniłeś.
Dongbaek.
Wiem, że to smutne.
Ale nie wrócimy do tego.
NUDLE Z ONGSAN
O rany.
POLICJA
Boże, zwariuję przez to.
Szlag.
Zaczynam się denerwować.
Nie wyglądasz na miłośnika kotów.
Yong-sik był bardzo ciekawy, kto je karmi.
A tak w ogóle...
Co jeszcze mam zrobić?
Rozwieść się i błagać?
Wtedy mnie przyjmiesz?
Nie. Pospiesz się i wezwij mi kierowcę.
To przez tego gliniarza?
Naprawdę mu ufasz?
Nie przypomina ci mnie,
gdy byłem dziesięć lat młodszy?
Gdy byłaś chora,
zrezygnowałem z meczu wyjazdowego.
Byłem taki jak on.
Wszystko zbytnio przeżywałem i kierowałem się emocjami.
Czemu jesteś taka łatwowierna?
Wyznałeś swoje grzechy?
To, że ty jesteś draniem, nie znaczy, że inni też.
Nie jest tak głupi, jak myślałam.
Możesz być największą gnidą,
ale jesteś ojcem Pil-gu.
Co? „Gnidą”?
I za to już okazałem ci szacunek.
Ale
w tym miejscu
mój szacunek się kończy.
Naprawdę musisz się wreszcie od niej odczepić.
Za kogo ty się masz?
Czemu się wtrącasz i nie znasz swojego miejsca?
Ja? Jestem aktywnym zawodnikiem.
- Co? - Na pewno wiesz,
że nie pokonasz takiego zawodnika, nawet jeśli byłeś świetny.
Teraz to ja jestem przy niej.
A Dongbaek
lubi mnie, nie ciebie.
Dongbaek i Pil-gu to nie rzeczy,
które możesz sobie wziąć.
Kompletny świr.
Kim ty jesteś, żeby mówić tak o moim synu?
Dongbaek.
Posłuchaj mnie uważnie.
Od dziś nie jedz więcej z Kang Jong-ryeolem.
Nie pij z nim sama.
I nie wpuszczaj go do baru.
Nie chcę, byś się wahała
i nie mogła zdecydować.
Nie znoszę tego.
Nie rób tego.
I uważam,
że mam prawo o to prosić,
biorąc pod uwagę, co się między nami wydarzyło.
Co się wydarzyło? Co?
A potrafię być bardzo zazdrosny.
Więc podaj mi rękę.
Nie wierzę.
Szybko! Podaj mi rękę!
Chodźmy.
Szlag.
Musisz wziąć się w garść.
Od dziś będę żył po swojemu.
Przestaniesz być miłym gościem?
Tak, mam tego dość.
Od teraz będę żył, jak będę chciał.
Wreszcie wziąłeś się w garść?
Skoro to już ustalone,
to może pójdziemy się całować za rogiem?
- Hej. - Rany.
Szczęśliwa?
Nie, wszystko się sypie.
- Co? - Joker siedzi mi na ogonie.
Kończy mi się umowa najmu baru.
Ojciec mojego syna to dupek.
A Pil-gu się o nim dowiedział.
O rany. To czemu jesteś taka zadowolona?
Dziwne, że ostatnio często się uśmiecham.
Nie sytuacja się liczy, ale to, kto przy tobie wtedy jest.
O rany.
Ostatnio jestem szczęśliwa.
Lubię cię, Yong-sik.
Dongbaek, powinnaś
zamknąć dziś wcześniej.
Czekaj. Co to?
Pięknieje z każdym dniem.
Chyba jej los się odwrócił.
Ciekawe, czy mnie pokocha...
ktoś taki, gdy wyjadę do Kopenhagi.
I będę wiodła piękne życie.
Nie.
To niemożliwe.
Choi Go-un.
DOWÓD TOŻSAMOŚCI CHOI GO-UN
Poznajesz ją?
To jej prawdziwe nazwisko.
Obejrzysz mecz Pil-gu?
Oszalałaś?
Nie wiesz, bo jesteś tu nowa.
To sierota.
To okropne uczucie.
Wychowałaś go w miłości.
Więc na pewno jest inny.
Mamo! Zdobędę home runa!
- Hej! - Co to za dzieciak?
Było nieco dziwne.
Miał ogromny dług hazardowy.
Lepiej uważaj.
Jak spotkasz Jokera, zastrzel go.
Napisy: Agnieszka Putek